Лорелай – Хайнрих Хайне (1797-1856)

Цээжинд минь тусах гунигийг

Цээргүй тайлбарлаж үл чадна

Өнө эртний домогт

Эзэмдүүлж бие минь үдгэн зовно.

Харуй бүрий болж

Хайрах агаар сэнгэнэхүйд

Харин Рэйн мөрөн тайван гэгч нь урсана.

Хэрэмт мөрөн рүү өнгийсөн

Хэц цохион орой дээр

Хэнз гоо бүсгүй тайван гэгч нь сууна.

Жаргах наранд түүнийг

Шаргалхан үсээ самнахад нь

Шижир алтан чимэг нь

Шижигнэн гялтганана.

Уйтгарт автсан гоо үзэсгэлэн

Усан онгоц хөвөх зүг

Уянгалаг хоолойгоор дуулахуйд

Бүхнээс тод эгшиглэх дуунд

Боцман эрийн чих гижигдүүлж

Бахархан биширч, сонсон таална.

Нүд нь бүсгүйгээс өөр юуг ч үл харна

Тэр ч бүү хэл

Тэвхгэр хадыг ч үл хайхарна.

Эцэст боцманы хашгираан хадна

Эгнэгт давалгаа онгоцыг залгина

Энэ бол түүний, алтанхан Лорелайн

Эгшигт дуугаараа хийсэн үйл ажгуу.

1824

Advertisements

Хариулт үлдээх

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Өөрчлөх )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Өөрчлөх )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Өөрчлөх )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Өөрчлөх )

Connecting to %s